Goed toeven in Val Thorens
Off piste in Val Thorens… hoe avontuurlijk klinkt dat. Maar nu eens geen capriolen in Tiefschnee, we gaan naar het bekende Franse wintersportoord voor bedaarde sneeuwpret. Dan moet je denken aan yoga in de vroege ochtend, skiwandelen en een massage in de middag, om de dag af te ronden met eten, drinken en eventueel cultuur.
De reis loopt via de luchthaven van Genève, waar een autorit van een paar uur begint naar het hoogstgelegen skioord van Europa. We klimmen uiteindelijk een kleine twee kilometer, naar een sneeuwzekere hoogte van 2300 meter in het departement Savoie, tegen de grens met Italië. En dan rijden we hét skiresort van de wereld binnen, want Val Thorens heeft die eretitel in de afgelopen vijf jaar liefst vier keer gewonnen.
En dan te bedenken dat hier een halve eeuw geleden, aan het eind van de vallei Belleville, alleen maar een berglandschap was. Sindsdien hebben de ontwikkelingen elkaar in rap tempo opgevolgd en nu is Val Thorens onderdeel van Les Trois Vallées. Met Les Menuires, Saint-Martin de Belleville, Meribel, La Tania en Courchevel telt dit skigebied veel hotels en zeker 650 kilometer geprepareerde pistes, voor zowel beginners als gevorderden.
Maar ook naast het sportplezier valt er in Val Thorens het nodige te doen, wat het dorp een ongekende populariteit heeft opgeleverd onder vooral Nederlandse jongeren en studenten. Die luiden het skiseizoen bijvoorbeeld traditioneel uit met een heuse Dutchweek: voor geïnteresseerden, de eerstvolgende is van 27 april tot en met 4 mei 2019. Om dit studentikoze imago echter een beetje bij te stellen, richt het gemeentebestuur zich de laatste jaren meer en meer op oudere skiërs en families, die wel eens iets anders willen doen dat de hele dag skilift in, piste af of café in, barretje uit.
Lichaam en geest
Wij gaan bijvoorbeeld toerskiën met Caroline Vincent. Deze tanige Française is niet alleen ski-instructrice, maar ook therapeute in de Chinese geneeskunde. Die combinatie is interessant, omdat zij haar gasten al lopend in de vrije natuur laat kennismaken met Qi Gong, een Chinese leer die lichaam en geest beter in balans brengt. Van de beloofde oefeningen onderweg komt helaas niet zoveel terecht, want onze groep is vooral een paar uur lekker bezig met wandelen, waarbij de een uiteraard sneller gaat dan de ander.
Maar de pret is er niet minder om: ook als niet-geoefende skiër weet ik een behoorlijk tempo te onderhouden, uiteraard dankzij de stroeve stijgvellen die aan de ski’s zijn bevestigd. De speciale binding maakt het mogelijk een soort langlaufbeweging te maken, zodat heuvelop gaan echt een fluitje van een cent is. En naar beneden is bijna nog gemakkelijker: je zet de binding vast, stopt de stijgvellen in je rugzak en het is zoeven naar het startpunt in het dal. Wie graag wandelt, gaat ook graag toerskiën, zeker en vast.
Alle spiergroepen krijgen op zo’n dag wel het nodige te verduren, dus is het aan te raden om te herstellen met een ontspanningsmassage. Dat kan bijvoorbeeld in de spa van enkele tophotels, zoals Fahrenheit Seven (F7), een blok viersterrendesign van de bovenste plank, of Pashmina le refuge, de vijfsterrendroom waar je op het dak zelfs kunt slapen in twee Igloo-Pods. Mijn massage van een halfuur brengt gelukkig het goede gevoel in rug en benen terug en zorgt er bovendien voor dat de spieren aan de achterzijde van mijn bovenarmen, aangeslagen door het urenlang duwen van de skistokken, weer pijnvrij worden.
Het diner staat gepland in La Rotisserie in F7, in 2017 nog gekroond tot beste nieuwe skihotel van de wereld. Het eten is bewonderenswaardig goed, maar je moet wel iets te besteden hebben. Een burger, weliswaar behoorlijk aangekleed, doet hier al snel 25 euro. Mijn keuze valt op de salade van jonge slablaadjes met Thaise dressing, gevolgd door Le Tigre qui pleure sur lit de salade Wakamé. Dit gegrild rundvlees op een salade van zeewier staat voor 27 euro op de kaart, maar is elke euro meer dan waard.
En dan is het hoog tijd om de avond en nacht in te gaan. Ik ga eerst naar de kerk waar Kyle Eastwood (inderdaad, de zoon van Clint) met zijn kwintet een aanstekelijke mix van jazz, electro-jazz en funk speelt. Heerlijk, die hommages aan sterren als Charles Mingus en Al Jarreau, al is zijn eigen compositie over Marrakech in Marokko me het meest dierbaar. De Amerikaanse basgitarist en zijn band treden op tijdens de eerste editie van Jazz á Val Thorens, het nieuwste onderdeel van het bekende festival Jazz á Vienne dat al sinds 1981 op de internationale agenda staat.
Voor historie met een Nederlands tintje besluit ik nog de lokalen Le Monde en Klub Summit te bezoeken. Het wordt een lange avond vol Nederlandstalige hits en buitenlandse mixen, in het lawaaiige gezelschap van een dispuut uit Rotterdam en een drietal bancaire entrepreneurs uit Amsterdam. Een blijvende herinnering is het internationale betalingsverkeer, want nergens in een bar heb ik zo veelvuldig oranje en groene betaalkaarten heen en weer zien gaan. ING en ABN Amro moeten heel wat werk hebben gehad aan de Hollandse toeristenstroom aan Place Péclet, die door lokale bewoners niet voor niets Rue de la soif wordt genoemd, de straat van de dorst.
De ochtend begint opnieuw goed, want vooral rustig. We worden buiten F7 opgewacht door Anita Thevenot voor een sessie ‘yoga in de sneeuw’. De Française is eigenaresse van Escale-Zen en laat ons hartverwarmend oefeningen doen om straks zo soepel en ontspannen mogelijk op de piste te verschijnen. Een programma van dertig minuten kost 8 euro per persoon, en sommigen vinden het volgens haar zo heerlijk dat ze een hele week vastleggen. ,,Het doel is vooral om het lichaam op te warmen en de geest scherper te krijgen, zodat de kans op ongelukken op de piste aanzienlijk kleiner wordt”, zegt Anita over haar ochtendlijke buitenyoga.
Spanning valt weg...
En zo sta ik ineens pal naast het hotel in verse sneeuw diep te inhaleren, met mijn handen vroom gevouwen, terwijl de rest van Val Thorens sportief op ski’s en snowboards aan de nieuwe dag begint. Dan zitten Anita en ik gehurkt tegenover elkaar, de handen tegen elkaar, om vervolgens beiden op één been te gaan staat, met de armen loodrecht omhoog. Een soort spreidstand, de armen gebogen naar buiten, zorgen ervoor dat mijn hamstrings niet koud aan de start verschijnen. Eerlijk gezegd, het duurt wel even voor de meeste spanning uit mijn lijf is en ik me werkelijk kan overgeven aan Anita’s oefeningen. Haar uitnodiging voor een ayurvedische massage moet ik helaas afslaan, maar de kans bestaat dat ik inschrijf voor een van haar wellnessreizen naar Corsica, de Auvergne of India.
Zoals ik ook plannen maak om weer eens naar Val Thorens te gaan, waar het ook als niet-alpine-skiër gewoon goed toeven is.
