Wandelen en badderen in Zuid-Frankrijk

2.5 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1
Zuid-Frankrijk :  Uitzicht op Pont Gisclard in de Pyreneeën
Uitzicht op Pont Gisclard in de Pyreneeën ©puuropreis.nl

Mondkapje af, wandelschoenen aan! Als ik uit de taxi stap bij station La Cabanasse, een verstilde plek in het departement Pyrénées-Orientales, ontstaat even een zekere baldadigheid. Weg met die corona-verdediging, ik ga in Zuid-Frankrijk urenlang frisse lucht opsnuiven tijdens een randonnée pédestre door de beboste rivierdalen van El Jardó en La Têt.

Gids Etienne heeft nauwelijks zijn eerste kennis met me gedeeld over de diversiteit van het regionale natuurpark van de Catalaanse Pyreneeën of de naam Cecilia Stenfors schiet me te binnen. Ik denk plots aan een Zweedse, terwijl we op deze zachte zondagmorgen in Zuid-Frankrijk net op het onverhard zijn aanbeland. De ingeving heeft alles te maken met de ruige, bergachtige regio, die vandaag ook nog eens stralend wordt belicht. ,,Natuurlijke omgevingen zijn een belangrijke hulpbron om de gezondheidsuitdagingen in onze samenleving het hoofd te bieden”, concludeert de onderzoeker aan het Karolinska Institutet in Zweden. ,,Studies wijzen uit dat tijd doorbrengen in de natuur het stressniveau verlaagt, prestaties bevordert en negatieve emoties vermindert.” En Stenfors heeft gelijk, ik voel me al heel wat beter dan vanmorgen vroeg.

Drukte in tijden van corona

Daar komt nog bij dat natuurgebieden - zeker in tijden van corona - welkome oases zijn om weg te blijven van een eventuele besmetting. Tot die slotsom is ook het toeristenbureau in de Oostelijke Pyreneeën gekomen, dat in augustus 2020 de toeristenstroom naar Zuid-Frankrijk behoorlijk zag toenemen in vergelijking met dezelfde maand vorig jaar. Le Train Jaune was als vanouds populair, maar menigeen liet het bijzondere treintje links liggen om wandelend of fietsend het gebergte op de grens van Frankrijk en Spanje te ontdekken.

ReizenReizen

Onze randonnée pédestre staat te boek voor 4,5 uur wandelplezier, met als einddoel Saint-Thomas les Bains. Daar ligt, zo heb ik in de voorbereiding gelezen en gezien, een Grande Source Sulfureuse, die elk uur 30 kubieke meter bronwater met een temperatuur van 58 graden Celsius aan de oppervlakte brengt. Aangezien dit thermale aanbod ook nog eens zwavelhoudend is en rijk aan bicarbonaat en fluor wordt de vloeistof alom een pijnstillende, ontspannende, antiallergische en genezende werking toegedicht. En dus is het niet gek dat er, in de open lucht op een hoogte van 1150 meter, een wellnesscomplex is gekomen met drie warmwaterbaden, omzoomd door een majestueus amfitheater.

Romeinen en internet

Maar voor ik heerlijk kan gaan badderen, moet er nog zeker tien kilometer worden gelopen, op en af. Na het verlaten van de laatste bebouwing van La Cabanasse, met weer zo'n bekoorlijk stationnetje van de Gele Trein, kronkelt het rotsige pad zich al snel door het groen en langs bergruggen. We doen rustig aan en kijken uitgebreid om ons heen, naar bomen, planten, bloemen, hagedissen en de gieren, die boven ons cirkelen. Als dat maar geen slecht voorteken is… Onderwijl blijkt Etienne een aangename gids; informatief waar nodig. Zo leer ik al stappend dat we in het heden feitelijk verleden en toekomst aan het verbinden zijn. Ons pad dateert namelijk uit de tijd van de Romeinen (‘toen deed men er twee dagen over om met een postkoets van Perpignan naar Mont-Louis te komen’), maar onderweg zien we her en der diepe gaten, met felgekleurde kabels voor glasvezel internet.

winter_st_thomasPR_ADT66
wandelaar_met_hondpuuropreoisnl
vrouw_st_thomaspuuropreisnl
train_jaune_en_pont_gisclardpuuropreisnl
station_train_jaunepuuropreisnl
st_thomaspuuropreisnl
routebordpuuropreisnl
relaxenpr_bains_st_thomas
pont_gisclardpuuropreisnl
oude-brugpuuropreisnl
ontmoetingpuuropreisnl
kerk_in_gehucht_enpuuropreisnl
hagedispuuropreisnl
bron_st_thomaspuuropreisnl
boswandelingpuuropreisnl
bord_gisclardpuuropreisnl
berggezichtpuuropreisnl
01/17 
start stop bwd fwd

Al stijgend en dalend doorkruisen we de bossen, met op de achtergrond dan weer het geluid van de snelstromende Têt, een fluitende Traine Jaune of het gehuil van motorrijders, die hoog boven ons de route nationale 116 tussen Perpignan en Bourg-Madame als racebaan gebruiken. Na een korte pauze bij kennissen van Etienne, bij wie de route direct langs hun huis loopt, steken we diep de vallei in. Na het passeren van een eeuwenoude stenen brug wacht ons in het dal van Planès een jonger meesterwerk der bouwkunst. De hangbrug van Cassagne - of Pont Gisclard, zoals het kunstwerk lokaal te boek staat – staat er sinds 1910 en sindsdien rijden er treinen over van de Ligne de Cerdagne. Als ik tegen een van de twee pijlers leun en steil omhoogkijk, laat ik de feiten van Etienne eens goed op me inwerken. Deze spoorwegbrug is 253 meter lang en steunt op gemetselde pijlers van 28 en 32 meter hoog, met daarop elk een metalen mast van 30 meter. Over beide toppen lopen vuistdikke staalkabels naar het brugdek, vergelijkbaar met de Manhattan Bridge, een tijdgenoot in New York. Het bouwsel in de Pyreneeën is in 1995 tot beschermd monument betiteld en vandaag de dag nog de enige spoorweghangbrug die in Frankrijk in gebruik is.

Het verhaal is echter niet af, zonder het drama te vertellen rond naamgever Albert Gisclard. De architect uit Nîmes verongelukt op zondag 31 oktober 1909 bij een bizar ongeval, vlakbij de brug in aanbouw. Hij zit met vijftien anderen in een testtrein, die door een menselijke fout plotseling in beweging komt, onbestuurbaar van een helling raast en uit de rails loopt. Naast Gisclard vinden nog vijf inzittenden de dood; de anderen raken zwaargewond. Het restant van de wandeling naar Les bains thermaux de St Thomas, volgens de bebording in Forêt de Fontpédrouse nauwelijks een kwartier, verloopt enigszins bedrukt.

Voor ik daar mijn wandeltenue verruil voor mijn wellness-outfit is het tijd om kort de sportieve balans op te maken. Met dank aan de app Strava kom ik te weten dat ik iets meer dan 10 kilometer heb afgelegd, 2 uur 41 minuten en 9 seconden heb bewogen en zodoende 15 minuten en 59 seconden over een kilometer heb gedaan. Maar feitelijk veel belangrijker: er zijn deze ochtend al 1016 kilocalorieën verbruikt en dan moet het bad-plezier nog komen.

Relaxen in Saint-Thomas-les-Bains ©puuropreis.nl

Dat begint met teleurstellingen, ik kan niet anders zeggen. Mijn komst is weliswaar door de toeristische dienst aangekondigd, maar hoe met de journaliste néerlandais om te gaan, weet eigenlijk niemand. En dan gaat het van kwaad tot erger. Als na wat heen en weer gepraat in de receptie niets mijn waterpret nog in de weg lijkt te staan, wordt mijn zwembroek afgekeurd. Mijn maillot de bain, naar instructie van de uitnodigende partij in mijn rugzak gestoken, is van het wijdvallende model en hier is de ballenknijper verplicht. Om het kort te houden: in geleende badkleding drentel ik uiteindelijk gemondkapt door het gebouw, van relaxen is nog geen sprake.

Eenmaal buiten verandert alles snel. Het mondkapje mag af en voor me liggen drie baden te glinsteren in de zondagmiddagzon. Bij het douchen, onder een galerij sproeiers in de openlucht, ruik ik een geur die me in de verte doet denken aan de natuurlijke baden in Hongarije. Het water is met 37 graden trouwens heerlijk warm. En nooit is er die eerste rilling, zoals thuis.

Met de postkoets naar het kuuroord

Om het geheel eens goed te bekijken, beklim ik eerst het amfitheater. Beneden zie ik de baden, met daarachter het centrale gebouw met receptie en ruimten voor massages en andere therapieën, dat alles omringd door majestueuze bergwanden. Dat moet wat zijn geweest, bedenk ik me, enkele eeuwen geleden. Historicus P. Vidal ziet dat in 1889 zo: ‘Vijfhonderd meter stroomopwaarts van het gehucht Saint Thomas verrijst in een schilderachtige omgeving op de linkeroever van de rivier naast drie natriumbronnen een klein health resort.’ In eerste instantie genieten uitsluitend de dorpelingen van het heilzame water, maar als in het midden van de 19de eeuw het kuuroord ontstaat, volgt belangstelling van elders. In die tijd moet je er wel wat voor over hebben om hier te komen badderen, want de postkoets stopt in Fontpédrouse en de laatste kilometers moeten worden gelopen.

Booking.com

Impulsen van local Jean Poudade in het begin van de 20ste eeuw, plus de ontwikkeling van de auto-industrie en de komst van de regionale Gele Trein deden de populariteit goed. Sinds 1988 is de gemeente Fontpédrouse eigenaar van het gezondheidsinstituut, lees ik later. In de baden is het trouwens rustig, van snelle zwemmers is geen sprake, je komt hier per slot van rekening ter ontspanning. In het kleinste bad zit iemand te lezen, elders wordt geluierd en soms geliefkoosd, althans daarvoor is zo te zien een kroelend, jong stel naar Saint Thomas gekomen.

Pad voor muilezels

Na een uurtje is het lichaam voldoende hersteld van de inspanningen en is het tijd om verder te trekken. Ik neem afscheid van gids Etienne en laat me per taxi vervoeren naar Vernet-les-Bains, waar me – maar dat weet ik dan natuurlijk nog niet – een hoogst aangenaam verblijf wacht in Villa Delphina, met als hoogtepunten de onderhoudende gesprekken met de innemende eigenaresse Annie Gatte en het copieuze ontbijt. Daarna staat een afsluitende wandeling op de rol, die qua karakter bijna volledig afwijkt van de eerste.

Gids Jean rijdt me daarvoor naar het bekoorlijke Nyer, het startpunt voor een kleine vijf kilometer wandelen naar het verlaten gehucht En. Ja ja, ik hoor de eerste kritieken al… voor zo’n afstand hoef je je wandelschoenen niets eens aan te trekken. Fout! De route door het ravijn van Tremen is al snel een geitenpaadje of zoals de Fransen het zo mooi zeggen: een ancien sentier muletier, een voormalig pad voor muilezels. Het is smal, stenig, kronkelig en kent stijgingspercentages die hoger aanvoelen dan het begin van de Keutenberg in Limburg, bekend en gevreesd bij wielertoeristen. Piepend en krakend kom ik boven, waar op een winderige hoogvlakte wel een panoramische beloning wacht. In het midden van mijn beeld staat een eenzame kapel met begraafplaats, de Église Saint-Just-et-Saint-Pasteur d’En. Als ik naar het westen kijk, weet ik dat in de verte La Cabanasse ligt, waar de korte reis gisteren is begonnen. Corona is nergens te bekennen. Afdalend denk ik weer aan Cecilia Stenfors.

Vind hier meer over de Oostelijke Pyreneeën

Lees ook:

Corona-ingrepen in België, Duitsland, Frankrijk, Groot-Brittannië

Reisadvies van de Nederlandse overheid: welke reisadviezen zijn er?

Reactie toevoegen
Reacties zijn van harte welkom. Reclame maken, producten promoten of websites vermelden is niet toegestaan.

Win kaarten voor de Vakantiebeurs in 2023

Win kaarten voor de Vakantiebeurs in 2023

De Jaarbeurs in Utrecht is van 12 tot en met 15 januari 2023 weer het toneel van de Vakantiebeurs. De echte reisliefhebber heeft die data uiteraard al in zijn of haar agenda staan, want voor het eerst sinds 2020 is er weer sprake van een fysiek evenement. In 2021 en 2022 ging de Vakantiebeurs vanwege corona niet door of was er sprake van een online editie.

Lees verder

Win een boek over blijvend geluk

Win een boek over blijvend geluk

Geluk... wat 'Hygge' is voor Denemarken en 'Ikigai' voor Japan, is 'Haengbog' voor Zuid-Korea. En the Korean Wave zal waarschijnlijk niet veel mensen ontgaan zijn; van literatuur, films en keramiek tot restaurantjes en K-pop. Zuid-Korea is het land waar de mensen samen eten, familie belangrijk is, de natuur wordt omarmd en schoonheid een groot goed is.

Lees verder

Kerstmarkten in Europa: zeven tips

Kerstmarkten in Europa: zeven tips
Kerstmarkten. Voor veel mensen betekent dat sfeer en gezelligheid. Stap in de auto, neem de bus of pak de trein naar een van deze kerstmarkten in Europa. Van klein tot groot, van ondergronds tot op het water, kerstmarktliefhebbers kunnen dit jaar hun hart weer ophalen.

Lees verder

De vele voordelen van een vakantiehuis

De vele voordelen van een vakantiehuis

Nederlanders gaan steeds vaker op vakantie in eigen land of in een van onze buurlanden. Dichtbij en duurzaam zijn hierbij de sleutelwoorden, al spelen ook luxe en ligging duidelijk mee. Daarbij kiezen steeds meer mensen voor het gemak van een vakantiehuis op een vakantiepark.

Lees verder

Welke fietsendrager heb je nodig op vakantie?

Welke fietsendrager heb je nodig op vakantie?

Wil je graag je eigen fiets meenemen op vakantie met de auto? Dan kun je het beste een fietsendrager aanschaffen en monteren. Met een fietsendrager kun je namelijk alle kanten op. Zeker als je veel met de auto onderweg bent voor langere tijd of voor een vakantie, is een fietsdrager de ideale manier om je fiets mee te nemen. Toch is niet iedere fietsendrager geschikt voor elke fiets of elke auto. Daarom in dit artikel tips om de juiste fietsendrager te kiezen.

Lees verder

Volop genieten in luxe en natuur

Volop genieten in luxe en natuur

Hoe is het om vakantie te vieren in een huisje op een recreatiepark? Het antwoord daarop kun je niet zo een, twee, drie geven. Het hangt er namelijk nogal vanaf welk park je kiest. Zelf hou ik van parken die niet ‘standaard’ zijn. Waar je verdwaalt in de eindeloze rij dezelfde huisjes. Wat ik wel wil is een park waar luxe en natuur wel standaard zijn. Op naar Limburg dus…

Lees verder