Een bikini? Dat kannie!

Madeleine van de Wouw - 24 februari 2014 - Reisprikkels

Binnenkort ga ik een cruise maken door het Caribisch gebied. Heerlijk. Ook al is het werk, het is zeker ook relaxen, zon en zwemmen. ZON en ZWEMMEN? Oeps. Dat betekent badpak of bikini mee. Een badpak is prima voor het zwembad, maar zonnen in ééndelig zwart betekent een witte buik en rug. Bikini mee dus. Ik heb er 2, maar waar zijn ze?

Ik duik in mijn kledingkast en kom al snel een exemplaar tegen dat je vroeger misschien nog wel ‘bikini’ had kunnen noemen, maar waar je anno 2014 je neus niet eens meer in wilt snuiten. Trouwens, dat gele T-shirt dat erbij ligt kan eigenlijk ook wel weg. En nu ik toch bezig ben…

Twee uur later is de kast opgeruimd. Keurig nette stapeltjes met keurig nette shirtjes en truitjes lachen me toe. Net als de twee vuilniszakken kleding voor een goed doel. Want die is nog prima, maar mij helaas tijdelijk te klein, zeg maar.
De zak afgedankte en niet meer door te geven kleding staat er zielig naast. En in deze zak zitten ook mijn bikini’s. Dat betekent een ritje naar de winkel.

MIS. In Nederland wordt niet gezwommen in de winter. En ga je ook niet in de winter op reis naar een zonniger oord. Want veel winkels, waar ik toch wel badkleding verwacht, hebben de collectie nog niet binnen. ‘Nee mevrouw, het is nog geen badpakkentijd he. Dat begint zo ongeveer in mei.’ Goh…

Hoera

En dan heb ik geluk. In een lingeriewinkel waar ik normaal niet kom hangt, in het achterste hoekje, een rekje met de zo gezochte badkleding. Één model, maar, voordeel, wel in drie kleuren. Het nadeel zie ik ook: broekje en topje zijn niet los verkrijgbaar. Heel lastig, als je twee verschillende maten hebt.
De twee dames, strak kapsel, perfecte make-up, kijken me meewarig aan. Ik hoor ze bijna denken: ‘Komt de winkel in gerend, wil in de winter een bikini en stelt ook nog eisen. Wat is er mis met een setje?’  Ik beantwoord hun niet uitgesproken vraag en zeg dat, bij zo’n setje, een van de twee onderdelen mij meestal niet past.

Dat is tegen het zere been van beide dames. Natuurlijk past het. Als de top goed zit dan zit het broekje ook goed weten ze. Ik pak de bikini met top in mijn maat, ga het pashokje in, trek het setje aan en schiet in de lach. “Lukt het”, vraagt een van de dames en schuift het gordijn opzij. Met twee handen houd ik het broekje omhoog. Ze trekt een wenkbrauw op: “Merkwaardig. Maar als het niet past, dan hebben we verder niets”, zegt ze.

Het avontuur is voorbij. Ik kleed me aan, knik de dames gedag en ga naar huis. Volgende week nog maar eens een andere winkel proberen. En anders wordt het gewoon eendelig zwart. Want in de winter een bikini? Dat kannie.