Cristiano Ronaldo: attractie in Funchal
Eeuwen historie liggen voor het oprapen in Funchal, de hoofdstad van het Portugese eiland Madeira. Neem de Sé do Funchal, de kathedraal die begin 1500 in opdracht van koning Emanuel I werd gesticht. Of dat kapelletje in de oude stad, op de hoek van de Rua da Boa Viagem en de Rua de Santa Maria, daterend uit 1715. Allebei indrukwekkend, daar niet van, maar wij richten ons dit keer op de jongste geschiedenis van de stad.
We gaan terug naar dinsdag 5 februari 1985, als in de wijk Santo António een gezond ventje wordt geboren: Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro, zoon van Maria Dolores dos Santos Aveiro en José Dinis Aveiro. De jongeling blijkt een begenadigde voetballer: op het eiland verkaste hij al snel van Andorinha naar CD Nacional Madeiro, om daarna op het Europese vasteland de successen aaneen te rijgen bij Sporting Lissabon, Manchester United en Real Madrid.
Maar Ronaldo is Madeira niet vergeten, en andersom. Sinds december 2013 heeft CR7 – naar zijn bekende rugnummer - in Funchal een eigen museum, een jaar later kwam daar op initiatief van het eilandbestuur ook nog eens een (omstreden) standbeeld bij. En daar staan we nu naast, in een najaarszonnetje, samen met tientallen anderen om die beeltenis zo persoonlijk mogelijk vast te leggen. Dat de selfie daarbij favoriet is, zal niemand verbazen.
 |
 |
 |
Gelijkenis is ver te zoeken
Ik moet vooral denken aan de man, die ik een paar dagen eerder ontmoette in de bar in Santa Cruz. Die was uitgesproken negatief over het standbeeld. De gelijkenis met de echte Ronaldo bijvoorbeeld is volgens hem ver te zoeken. ,,En de pose lijkt op die van de poppetjes van Airfix, die ik vroeger schilderde over de Tweede Wereldoorlog. Een beeltenis van iemand met zijn armen zo gebald hoeft voor mij niet.” In de brede discussie over de flinke bult in de broek van het beeld wenste mijn bargenoot zich niet te mengen.
Hij heeft ten dele gelijk, vind ik, als ik op de promenade aan de haven het standbeeld van 3,40 meter eens goed bekijk. Over de pose valt te twisten, maar de kunstenaar heeft werkelijk alle moeite gedaan om het hoofd niet op dat van het origineel te laten lijken. Een kunststukje op zich, zeker anno nu. Dat laat onverlet, dat menigeen zich erbij laat vereeuwigen: man, vrouw, jong, oud, voetballiefhebber of niet. Zoals vandaag de gasten van de MSC Divina, die net bij Funchal is afgemeerd. Vader en zoon, het groepje vriendinnen, de jongetjes met hun voetbal, de Oekraïense operazangeres van het cruiseschip.
Ineens is daar de jonglerende voetballer
Even verderop, achter het casino, ligt op de begane grond van een flatgebouw in de Rua Princesa Dona Amélia het Ronaldo-museum. Een kaartje kost 5 euro, kinderen tot en met 9 jaar mogen gratis naar binnen. Als de entreedeuren met de beeltenis van de hoofdpersoon zijn weggeschoven, zie ik vitrines vol foto’s, persoonlijke prijzen, teambekers en andere onderscheidingen. De kleur goud is volop zichtbaar, bijvoorbeeld op de bal die CR7 drie keer won als beste voetballer van de wereld. Indrukwekkend vind ik de zwart-witfoto van de hele familie, inclusief zijn inmiddels overleden vader. Op dat beeld staat ook broer Hugo, die het initiatief voor dit privémuseum heeft genomen en daarvan ook de dagelijkse leiding heeft.
In het hart van de expositieruimte staat de voetballer in het tenue van Portugal. Dit portret lijkt wel; niet dat we CR persoonlijk kennen, maar het lijkt op de beelden die we wel eens van de speler hebben gezien. Het museum biedt ook virtueel plezier, waarbij het grote scherm op de zijwand het leukste is. Daar neemt een onzichtbare camera bezoekers op, die ineens worden geconfronteerd met een jonglerende Ronaldo. Reacties, altijd leuk!
 |
 |
 |
Het museum trok volgens medewerkster Nelita Matos in het eerste jaar al 100.000 bezoekers en is daarmee een belangrijke toeristische attractie op het eiland geworden. Uit de souvenircorner – met onder meer hoesjes voor mobieltjes, T-shirts, ballen en originele shirts á 125 euro – neem ik twee T-shirts mee á 15 euro. Nelita doet ze keurig in een mooi zakje en dat is een mooie gelegenheid haar even te vragen naar het standbeeld aan de boulevard. ,,Veel mensen vinden het niet leuk, omdat het van geen kant lijkt. Wat hij er zelf van vindt? Geen idee.” En dan de slotvraag: het dispuut over zijn geslachtsdelen? ,,No comment.”
