Twee dagen Oman. Natuurlijk veel te kort om een volledig beeld te krijgen van het land. De woestijn, de hoofdstad Muscat, de verschillende Werelderfgoederen en opgravingen...de kleuren, de geuren. Ons uitstapje vanaf de cruise, die ik met een paar collega’s maak op de Brilliance of the Seas , is dan ook meer een smaakmakertje. Een theelepeltje Oman, met snufjes highlights.

 

 

 

 

 

 

Een van die highlights is uiteraard de Grande Mosque in Muscat. We zijn voorbereid van boord gegaan omdat we weten dat bij de vrouwen armen, benen en haren bedekt moeten zijn. Dus net voor de moskee trekken we de shirts met lange mouwen aan, slaan de sjaals om, doen onze schoenen uit en beginnen in het vrouwengedeelte, het kleinste deel van de moskee. Het gedeelte waar de mannen bidden is behoorlijk groter en staat bekend omdat daar het duurste, handgemaakte tapijt van de wereld ligt. Het is gemaakt in Iran. In een nis ligt een rijk versierde koran. In een hoek van de moskee staat een bewaker, die met argusogen alles in de gaten houdt, maar wel vriendelijk lacht als ik hem iets vraag. Dat Omani’s vriendelijk zijn, merken we ook later tijdens ons korte bezoek aan het sultanaat.

Na de moskee en een bezoek aan parfumfabriek Amouage, waar parfum maken nog echt handwerk is, vertrekken we naar de woestijn. Voor we daar doorheen kunnen rijden, stoppen we aan de rand van de woestijn bij een benzinepomp die lucht uit de banden laat. Een paar kilometer woestijninwaarts drinken we thee bij een bedoeïenenfamilie. Natuurlijk krijgen we dadels gepresenteerd en de vliegen nemen we maar even voor lief, dat hoort erbij in deze omgeving. De vrouwen van de familie, oma, moeder en dochters, poseren gewillig voor de foto en natuurlijk bewonderen wij op onze beurt hun handwerkjes die ze zonder opdringerig te zijn aan ons laten zien. Oma vertelt ons dat het masker dat ze draagt gemaakt is van leer en is bedoeld om het gezicht te beschermen tegen het opstuivend woestijnzand.

 

We moeten haast maken om boven op de zandduinen de zon onder te zien gaan. De chauffeurs van de beide auto's krijgen vrij spel om te gaan dune bashen door de woestijn. De eerste meters zijn doodeng, daarna is het zigzaggen over de zandduinen gewoon heel erg leuk. Onze chauffeur crosst vakkundig naar de top. De andere auto blijkt vast te zitten in het zand beneden ons. Ai, zouden zij de zonsondergang moeten missen? Er is niet veel tijd meer, want de zon gaat snel onder in de woestijn. Dan stapt onze chauffeur in zijn auto, racet naar beneden en krijgt de wagen met kunst en stuurwerk net op tijd los. Even later staan we allemaal boven op het duin en hebben een prachtig zicht op de ondergaande zon.

Het woestijnkamp bestaat helaas niet uit tenten, dat zou het helemaal ‘echt’ maken, maar de kleine huisjes hebben ook zo hun charme en in ieder geval alle comfort. We sluiten de dag af op kussens bij een kampvuur, onder de blote sterrenhemel. Er vallen behoorlijk wat sterren, maar om een of andere reden kijk ik tot grote hilariteit van de andere sterrenkijkers steeds naar de verkeerde plek als er een valt. Gelukkig mag ik een wens ‘overnemen’ van iemand, dus die doe ik dan ook snel…

 

Bij het ontbijt blijken twee diehards de zandduinen naar boven gelopen te zijn om juist de zonsopgang te zien. De rest van het reisgezelschap is diep onder de indruk van die ochtendwandeling van een paar uur! We genieten nog wat van de zon als de stilte van de woestijn verstoord wordt door een paar jeeps die schijnbaar doelloos op en neer crossen. Maar dan komen als vanuit het niets een paar dromedarissen gerend, die achtervolgd worden door de jeeps. Het lijkt zielig maar we horen dat dit altijd zo gebeurt en dat ze niet opgejaagd, maar naar een bepaalde plek gedreven worden. Naar ons in dit geval, want wie wil mag, voor we teruggaan naar het cruiseschip, nog een ritje maken op een ‘schip van de woestijn’. We hebben één held en hilarisch is het moment dat het dier opstaat en onze heldin kleine gilletjes slaakt als ze ineens schommelend boven iedereen uittorent. Het dampende bewijs van de inspanning van het dier ligt tussen haar slippers op het harde zand.

D

an moeten we weer naar Muscat, maar niet na eerst nog een uurtje door te brengen in Wadi Bani Khalid, een van de bekendste Wadi’s van Oman, ongeveer 203 km vanaf Muscat. Onze gids vertelt het verschil tussen een oase en een wadi: een oase ligt in de woestijn, een wadi tussen bergen of een bergketen. Veel Omani’s brengen hun vrije tijd in een van de wadi’s van Oman door. Een heerlijke plek om met je gezin en familie te relaxen, te eten, en te genieten van het verkoelende water.

In Muscat maken we een snelle fotostop bij het paleis van Sultan Qaboos en in de Mutrah soek kopen we nog een souvenir, voor we weer aan boord gaan van het cruiseschip. En mijn wens, daar onder die vallende sterrenhemel? Dat ik hier nog eens naartoe terug ga om van dit kleine theelepeltje Oman een hele maaltijd te maken.

 

En ik ben inderdaad terug geweest! Lees mijn ervaringen in 'woestijn, wadi's en water'

 

Lees ook handige weetjes en tips over Oman.

Warm geworden voor Oman? Boek bij Shoestring een rondreis in combinatie met Dubai!