'Ja, een echte fata morgana'
‘Op het zoutmeer heeft men bij zonnig weer grote kans fata morgana’s waar te nemen’. De zinsnede op Wikipedia over Chott El Jérid, langsgekomen tijdens de voorbereidingen op de reis naar centraal Tunesië, klopt. Ik heb zo’n luchtspiegeling namelijk zelf gezien, op de P16 tussen de oases Tozeur en Douz, aan de rechterkant, ongeveer halverwege, kort voor de stop met souvenirs.
Het optisch fenomeen, te vinden waar grote temperatuurverschillen tussen luchtlagen bestaan, is best gek. We rijden al even over de enige weg door het grotendeels opgedroogde Chott El Jérid, en van bebouwing, mensen of enige andere vorm van leven is geen sprake. Vijfduizend vierkante kilometer niks, even afgezien van de prachtige kleurschakeringen, de immense bergrug en onze colonne terreinwagens.
En dan lijkt er ineens rechts aan de horizon, op een kilometertje of wat, een zwarte trein te rijden waarvan de locomotief door nog onbekende oorzaak is losgeraakt van de wagons. Of locomotieven, want ineens blijkt het voorste blok in stukken uiteen te vallen! En ook de wagons lijken nu van elkaar los te komen! Ik steek mijn verbazing niet onder stoelen of banken, maar die opwinding raakt de chauffeur niet of nauwelijks. “Ja, dat is een echte fata morgana.” Waarschijnlijk ziet hij die dingen bijna dagelijks.
