De Dode Zee wordt wel eens het grootste openlucht kuurcentrum van de wereld genoemd: het water is rijk aan mineraalbronnen (zoals zwavel) die een weldaad zijn voor de huid. Niet voor niets zijn de Dode Zee producten zo populair. En ook al zwemmen er geen visjes vanwege het hoge zoutgehalte, door al die mineralen is de Dode Zee springlevend.

Er zijn veel kuuroorden, stranden en wellnesshotels langs de Dode Zee waar je zowel voor medische- als wellnessbehandelingen terecht kunt. De rijkdom van het water biedt veel goeds. Het hele gebied ligt 416 meter onder de zeespiegel en dat geeft de atmosfeer merkwaardige krachten: ondanks de felle zon zul je er niet snel verbranden. En door de bijzonder droge, schone en pollenvrije lucht is de Dode Zee ook een prima plek voor mensen met astma en andere longaandoeningen.

Zwemmen?

Door het hoge zoutgehalte van de Dode Zee kun je er met geen mogelijkheid in verdrinken. Je hoeft ook geen luchtbed mee te nemen om te blijven drijven: je loopt simpelweg het water in, gaat achterover liggen en dan… lijkt het of je in een leunstoel ligt. Een heel aparte gewaarwording. Echt zwemmen doe je niet, het is meer dobberen op een volkomen vlak wateroppervlak. Het is echt grappig om vanuit je hotel of op een van de publieke stranden het zoute water in te lopen, op het water te gaan liggen en rustig dobberend een gesprekje aan te gaan met mededobberaars.

Ook de modder, waar je je op bepaalde plekken in de vrije natuur in kunt wentelen, heeft weldadige kwaliteiten. Het verbetert de bloedcirculatie, vermindert spierspanning en zorgt ervoor dat je een babyzacht huidje krijgt. Om te weten hoe dat aanvoelt neem ik een modderpakking in het Meridien hotel in Ein Bokek, een gezondheids- en toeristenressort aan de Dode Zee.

 

Het kost de dames in het wellnesscentrum van het hotel wat moeite om mijn reservering te vinden, maar uiteindelijk mag ik met een vriendelijke dame de ‘modderkamer’ binnen. Ik krijg een papieren broekje aan en ga op een met blauw plastic bedekte tafel liggen. De struise therapeute smeert me, met kloeke halen, tot aan mijn kin met warme modder in. Daarna wikkelt ze me als een kippetje in de blauwe folie en dekt de boel vervolgens af met een warme deken. Het zweet breekt me uit. Als ze ‘welterusten en tot over een half uur’ zegt, vraag ik of ze voor de zekerheid na tien minuten wil komen kijken. Ik weet helemaal niet zeker of ik dit wel zo lang kan uithouden.

Als ze weg is luister ik naar achtergrondmuziek die zich steeds meer op de voorgrond lijkt te dringen en. zoals ik al verwachtte, val ik niet in slaap. Ik krijg het steeds warmer. ‘Goed voor de spieren’ had ik gehoord. Maar terwijl ik me dat inprent krijg ik overal jeuk. En nee, ik kan niet krabben want ik lig er als een mummie bij. Net op het moment dat ik wil opstaan, gaat de deur open. Hoe vreemd werkt de menselijke psyche: de jeuk is ineens weg. Op de vraag of alles goed is antwoord ik dat ik het niet echt lekker vind, maar wel probeer om te blijven liggen. De deur gaat weer dicht en met een beetje nadenken over de dag die achter me ligt lukt het me om mijn tijd ‘uit te liggen’. En dan mag ik eindelijk opstaan. Ik glibber naar de douche, spoel de modder van me af en ben blij dat ik klaar ben.
Nee, een modderpakking is duidelijk niet mijn favoriete behandeling. Maar eerlijk is eerlijk, mijn velletje was wel superzacht. En daarvoor hoefde ik alleen maar ‘even’ te liggen.