De halve wereld aan je voeten
'De hele wereld ligt aan je voeten'. Toen ik jong was - ja, een behoorlijk aantal jaren geleden - hoorde ik dat vaak. Op reis gaan ging toen anders dan nu. Er was geen internet, dus moest je je hotel vooraf regelen. Bellend. Per telefoon die aan een draadje zat. En wilde je weten of een bestemming leuk was dan moest je je vrienden- en kennissenkring af voor informatie. Op feesten en verjaardagen vragen hoe het ergens was. Of het gewoon ter plekke zelf ontdekken.
Niet alleen het reizen is veranderd, ook de wereld ziet er anders uit. En dan bedoel ik de landen in die wereld. Onze wereld. De wereld die aan je voeten zou moeten liggen, maar waarvan je bijna de helft van de 195 internationaal erkende onafhankelijke staten niet, of nauwelijks meer veilig kunt bezoeken.
Negatief reisadvies. Code rood. Code oranje. Je ziet het op bestemmingen als Egypte, Tunesië, Indonesië... landen waar je ooit 'gewoon' naar toe kon.
Negatief reisadvies vanwege natuurrampen zijn erg, maar aan natuurrampen kunnen we - meestal - niet veel doen. Behalve dan ontdekken dat er steeds meer zijn in onze steeds meer vervuilde wereld.
Negatief reisadvies vanwege bomaanslagen, plundering, verkrachting, geweld. Daar zijn wij als mensheid zelf voor verantwoordelijk. We leven in een steeds kleiner wordende wereld. De halve wereld ligt nog maar aan onze voeten. Wat zou ik mijn kinderen graag kunnen vertellen dat de HELE wereld aan hun voeten ligt.
Wil jij dat ook zo graag?
