In de rij voor Rembrandt
Ontroerend mooi, ongelofelijk boeiend en de moeite van de moeite zeker waard: de tentoonstelling Late Rembrandt in het vernieuwde Rijksmuseum in Amsterdam. Of eigenlijk de nieuwe Efteling in Amsterdam. Want er staan rijen in de hoofdstad van Nederland. Lange, lange rijen.
Het begint al buiten, als we moeten kiezen uit twee rijen: een voor mensen mét, en een voor mensen zonder ticket. Gek genoeg is die laatste rij vele malen korter. Al loop je denk ik het risico dat de tickets voor Late Rembrandt dan wel uitverkocht zijn.
Maar goed, man en ik hebben tickets, met daarop de tijd waarop we de tentoonstelling mogen bezoeken. Dat moet je namelijk opgeven bij de bestelling. In die rij dus. Het is niet zo warm en ik moet eigenlijk al snel plassen. Maar ja, de rij achter ons groeit gestaag. Even wachten dan maar tot we binnen zijn. Een klein half uur en een eerste kaartcontrole later zijn we door de draaideur. Gelukkig.
Binnen zoek ik eerst het toilet op. Waar een lange rij wachtenden staat. Net als voor de kluisjes en de garderobe. Na een ruim kwartier ben ik terug terug in de hal, en sluiten we ons weer aan in de lange rij mensen, die ondertussen ook van buiten tot binnen gekomen zijn. Het enige dat ontbreekt is het bordje met de mededeling: ‘Vanaf hier moet u nog 30 minuten wachten’.
Voetje voor voetje komen we bij de tweede kaartcontrole.
En dan zijn we er nog niet. We moeten weer aansluiten in de volgende sprookjesparkrij voor de derde kaartcontrole. En vanaf daar is het ook nog ‘even’ wachten op de trap naar de eerste etage, naar de zaal waar het allemaal begint. Waar drie zelfportretten van Rembrandt hangen.
Het water dat ik tijdens het wachten heb opgedronken roert zich in mijn blaas. Maar die rij uit? Dacht het niet! Gelukkig... we zijn er. De eerste zaal. De eerste schilderijen. Denk ik. Want plukken mensen drommen zich samen voor de meesterwerken van Van Rijn. Fototoestellen schieten plaatjes. Er wordt beschaafd geduwd. Ik wacht braaf tot de massa zich verspreidt. Achter mij weer een groep nieuwe bewonderaars. Het lukt. Ik staar in de ogen van de meester.
Bijna twee uur nadat we buiten begonnen loop ik door de tweede zaal heen naar een tweede attractie waar het tot mijn grote genoegen niet zo druk is. Kleine boodschap, om in Eftelingtaal te blijven!
